Kanada oczami Pawła

Poniższy wywiad ze mną jest z początku 2017 r. i przeprowadzony przez Monikę Grzelak, autorkę bloga Oh Kanada – 6757KM, która prowadzi również grupę na FB. Zapraszam wszystkich na jej blog i grupę. Dziękuję Ci Monika za ten wywiad i opisanie w skrócie mojej przygody z Kanadą, która ciągnie się do dziś.

“Jak jesteście częścią grupy Oh Kanada na Facebooku, to na pewno znacie Pawła. Jest on tam jedną z najbardziej aktywnych osób, które zawsze służą swoją radą. Paweł również od niedawna prowadzi stronę eKanada, która jest świetnym źródłem informacji dla każdego, kto myśli o Kanadzie jako o swoim nowym miejscu na ziemi.

Pawła przygoda z Kanadą trwa już prawie 10 lat i nie obyła się bez przeszkód. Wręcz przeciwnie, myślę, że niejedna osoba, na jego miejscu, zniechęciłaby się i machnęła ręką na Kraj Klonowego Liścia!

 

Zapraszam Was na wywiad z Pawłem, który mieszka w Winnipeg, w prowincji Manitoba. Dowiecie się co lubi w tym mieście, a do czego nie mógł się przyzwyczaić. I o czym warto pomyśleć, zanim każde z Was wyruszy w swoją kanadyjską przygodę.

 

Jakim sposobem znalazłeś się w Kanadzie?
Na początku, pojawił się pomysł wyjazdu do Stanów Zjednoczonych, ale w międzyczasie przyjaciel mojego taty, który mieszka w Kanadzie, zaproponował mi wyjazd do Kanady. W 2007 zdobyłem wizę i poleciałem na dwa miesiące do Winnipeg, w prowincji Manitoba. Po powrocie z Kanady zacząłem szukać opcji powrotu, tak żeby móc zostać nieco dłużej. Trafiłem na program International Experience Canada, który działał już w Europie, ale nie był jeszcze dostępny w Polsce. Przygotowałem wszystkie dokumenty według tego, co zostało podane na stronie Ambasady Kanadyjskiej w Berlinie i czekałem na możliwość aplikacji. Kiedy w 2010 IEC zostało otwarte w Polsce, od razu aplikowałem wraz z moją dziewczyną, w ramach opcji Working Holiday. Po zakończeniu IEC wróciliśmy do Polski, żeby później kolejny raz aplikować na IEC, tym razem na Young Professionals. Pod koniec 2012 roku wyjechaliśmy kolejny raz do Kanady, z myślą o pozostaniu na stałe.

 

Co takiego spodobało Ci się w Winnipeg, że zdecydowałeś się wrócić do tego miasta? 
Mój pierwszy przyjazd do Kanady był w pojedynkę i w tym czasie poznałem wiele osób w moim wieku. Po rozmowach z ich rodzicami doszedłem do wniosku, że podoba mi się ich styl życia i podejście do niego. Nie pracowali od rana do wieczora, mieli czas na przyjemności i korzystanie z życia. Myślałem wtedy bardzo przyszłościowo o tym, jakie szanse na spokojniejsze życie mogę mieć ja i jeszcze wtedy moje nienarodzone dzieci.

 

Obserwując wtedy kanadyjskie życie byłeś na wakacjach. Czy Twoje zdanie uległo zmianie, kiedy zacząłeś w Kanadzie pracować i być wtopiony w codzienność?
Nie, nie uległo zmianie. W 2010 przyjechałem do Kanady z moją dziewczyną, obecnie żoną, zrobiliśmy to głównie po to, żeby ona zobaczyła Kanadę i oceniła, czy jej również się tutaj spodoba. Po naszym wspólnym roku Magda miała zupełnie inną opinię na temat tego kraju niż ja. Wręcz jej nie znosiła. Wróciliśmy do Polski i zaczęliśmy życie w Gdańsku, skąd pochodzimy. Po roku mieszkania w Polsce Magda zmieniła zdanie i stwierdziła, że w Kanadzie jest jednak nieco łatwiej. I tak zacząłem szukać kolejnego sposobu na wyjazd.

 

Co takiego Magdzie nie spodobało się w Kanadzie? 
W Polsce mieszkaliśmy przez całe życie w Gdańsku, który jest bardzo ładnym miastem. Winnipeg to niestety nie to samo. To, co jednak głównie jej przeszkadzało, to tęsknota za rodziną. Przez pierwsze pół roku było jej trudno i chciała wracać do Polski. Kiedy jednak data powrotu do Polski zaczęła się zbliżać, to wiele rzeczy zaczęło powoli się układać.

Kanada, życie w Winnipeg

Dlaczego w ogóle zdecydowałeś się na wyjazd do Kanady?
Zawsze chciałem, turystycznie, zobaczyć Stany Zjednoczone czy Kanadę. W moich planach była również Australia. Pojawiła się okazja wyjazdu do Kanady i tak wszystko się zaczęło.

 

W jaki sposób dostaliście się na Young Professionals, w ramach International Experience Canada? Przy tej opcji programu trzeba mieć pracodawcę.
W momencie pierwszego, rocznego, przyjazdu do Kanady w ramach Working Holiday pracowałem u Polaka, przy remontach. Niestety w okresie zimowym zleceń nie było prawie wcale. Pewnego dnia miałem zakładany internet w domu i mężczyzna go instalujący zauważył, że orientuję się w elektronice. Akurat jego szwagier szukał nowych pracowników i tak trafiłem do nich na rozmowę kwalifikacyjną. Zostałem u nich zatrudniony w lutym i po kilku miesiącach mój szef aplikował o LMO, Labour Market Opinion. Odpowiedź przyszła dopiero po wygaśnięciu mojego zezwolenia na pracę w ramach IEC, kiedy byliśmy już w Polsce. Dodatkowo była ona negatywna. Mój były kanadyjski pracodawca wystawił mi jednak list, że chciałby mnie ponownie zatrudnić i tak aplikowałem na IEC, w ramach Young Professionals. Podobnie moja dziewczyna – przed powrotem do Polski pracowała na pełen etat w Dairy Queen, które również wystawiło jej list i mogła wraz ze mną aplikować na swój YP.

Kanada, życie w Winnipeg

Jakim miastem do mieszkania jest Winnipeg pod kątem pracy?
Rynek pracy jest dosyć trudny dla kobiet, które wykonują mniej wykwalifikowane zawody. W tych przypadkach jest mała szansa na dostanie umowy na pełen etat. Wynika to między innymi z tego, że zatrudniając na pełen wymiar godzin pracodawca powinien dać pracownikowi dodatkowe benefity, czyli np. dodatkowe ubezpieczenie. Często dochodzi również do zatrudniania sezonowego uczniów ze szkoły średniej.

 

Jak myślisz, ile średnio czasu potrzebne jest na znalezienie pracy w Winnipeg?
To zależy od zawodu. Jeżeli ktoś nie jest wybredny i jest w porządku z pracą fizyczną, to może znaleźć pracę w ciągu miesiąca. W momencie szukania czegoś bardziej konkretnego pod kątem zawodu, może zająć to do 5 miesięcy.

 

Co lubisz w Winnipeg, a co drażni Cię w tym mieście?
Kiedy przyjechałem do Winnipeg, 10 lat temu, przeszkadzał mi brud na ulicach i to, że ludzie nie dbali o to, żeby uległo coś zmianie. Widziałem przypadki, jak rzucali coś na ulicę, kiedy zaraz obok stał kosz na śmieci. Trudno było mi również przyzwyczaić się do zabudowy miasta, która jest amerykańska. Poza tym ludzie w tym mieście nie za bardzo zwracają uwagę na to, jak wyglądają i chodzenie w piżamie po ulicy nie jest rzadkością. W ciągu tych 10 lat wiele jednak się zmieniło, na plus. Miasto jest znacznie czystsze, a ja przyzwyczaiłem się do tego kanadyjskiego stylu.

Kanada, życie w Winnipeg

A jak bezpiecznym miastem jest Winnipeg? 
Centrum miasta nie należy do najbardziej bezpiecznych, ale i tak jest lepiej niż kilka lat temu. Przede wszystkim zacząłem inaczej postrzegać miasto, kiedy nieco zwolniłem i zacząłem bardziej mu się przyglądać. I tym samym zauważyłem, że jest piękna architektura starych budynków, jest wiele parków, boisk czy hal sportowych. Z czasem zacząłem poznawać rejony, które po prostu są ładne. To, co lubię w Winnipeg, to to, że jest to miasto rodzinne, co jest ważne w naszym przypadku, bo mamy dwójkę dzieci. Jest sporo programów dla dzieci, które są darmowe albo bardzo tanie.

 

Co takiego jest niebezpiecznego w centrum Winnipeg? 
W większości zamieszkane jest ono przez ludność rdzenną, która została tutaj przesiedlona. Znaczna część tych ludzi nie pracuje, a wyłącznie pobiera zasiłki. Jakiś czas temu można było spotkać gangi na ulicach. Na szczęście tego już nie ma. W dalszym ciągu ta część miasta nie jest najbardziej bezpieczna po zmroku. Działa nawet specjalna jednostka wolontariuszy, którzy ubrani są na czerwono, mają krótkofalówki i gaz pieprzowy. Jeżeli ktoś nie czuje się bezpiecznie, to może po nich zadzwonić, a oni przyjdą i odprowadzą taką osobę np. z uczelni do autobusu. Winnipeg niestety jest miastem, które nadal znajduje się najwyżej w rankingach, jeżeli chodzi o przestępstwa z udziałem przemocy.

 

Masz dwójkę dzieci, chłopaków: 3 letniego i 7 miesięcznego. Czy w Winnipeg są miejsca, gdzie można spotkać się z innymi rodzicami i dziećmi? 
Kiedy Magda była w ciąży, szukaliśmy szkoły rodzenia i mieliśmy problem z jej znalezieniem. Trafiliśmy jednak na Healthy Baby Group. Jest to grupa, na której spotkaniach można spotkać się i porozmawiać z pielęgniarką, prowadzącą i dietetykiem, a niekiedy gościem specjalnym, np. policjantem, pracownikiem socjalnym, strażakiem, położną. Co spotkanie poruszany jest inny temat, który pozwala dowiedzieć się więcej o dzieciach i zdrowiu.

Poza tym są community centres, gdzie raz w tygodniu organizowane jest spotkanie/śniadanie dla rodziców i dzieci. Dzieciaki mogą się wyszaleć na sali, gdzie jest mnóstwo zabawek, a rodzice porozmawiać między sobą.

 

Czy Wasz 3 letni syn chodzi do przedszkola?
Nie. Chodzi na zajęcia do różnych community centre i innych grup, więc codziennie przebywa z innymi dziećmi po 2-3 godziny.

 

Jakim miastem jest Winnipeg dla nowoprzybyłych?
Wydaje mi się, że pomocnym. Jak jest się nową osobą w Winnipeg, to warto odwiedzić stronę Manitoba Start i zarejestrować się u nich – dzięki temu otrzymuje się dostęp między innymi do dwóch kursów: pierwszy jest poglądowy, gdzie pokazywane jest miasto, jak się po nim poruszać, jakie jest panujące prawo i przepisy w Kanadzie i Manitobie. Drugi kurs przygotowuje do szukania pracy, czyli jak napisać resume czy cover letter oraz organizowane są spotkania z firmami z Winnipeg. Można również skorzystać z pomocy coacha, który pomoże nam ustalić naszą ścieżkę rozwoju.

 

Obecnie jesteś na tacierzyńskim, ale wcześniej pracowałeś jako elektryk. Na czym polegała Twoja praca?
Tak, pracowałem jako technik elektryk dla firmy Fort Garry Fire Trucks. Zajmowałem się tam instalacją, testowaniem i uruchamianiem urządzeń elektronicznych i elektrycznych, kładzeniem okablowania oraz serwisem.

Kanada, życie w Winnipeg

Jak długo będziesz na tacierzyńskim?
Mam możliwość bycia przez 35 tygodni + 2 tygodnie bezpłatne, więc będę do sierpnia tego roku.

 

Jake są koszty daycare w Winnipeg?
Jest to około $25-$30 za dzień, czyli około $750 miesięcznie na dziecko do drugiego roku życia. Powyżej drugiego roku życia jest to około $650. Problemem jest jednak brak miejsc w daycare, z licencją na które są dopłaty z miasta i najlepiej jest dziecko zapisać do daycare, jak jest się w ciąży. Wtedy jest większa szansa na otrzymanie miejsca w daycare, które nas najbardziej interesuje.

 

Co lubisz w Twojej Kanadzie, którą znasz?
Dosyć szybko przystosowuję się do nowych warunków, więc koniec końcem wszędzie jest mi dobrze. Ale to, co lubię najbardziej, to rodzinę i przyjaciół, których tutaj mamy. Podoba mi się ogólne poczucie wolności i to, że jest dosyć tanio. Takie rzeczy jak samochód, dom, wycieczka na Kubę czy do Meksyku, wypad na strzelnicę, polowanie, ryby czy kemping są dostępne dla każdego.

Kanada, życie w Winnipeg

 

Co lubisz w kanadyjskim stylu życia, a co jest Ci trudno zaakceptować?
W winnipegowskim stylu życia lubię to, że nikt nie zwraca uwagi jak inni wyglądają.

Można wyjść w ubraniach roboczych, do polowania i nikogo to nie zaskoczy – wręcz przeciwnie: jak ktoś będzie elegancko ubrany, to zwróci na siebie uwagę bardziej niż ktoś stojący na ulicy w piżamie.

Podoba mi się również to, że ludzie w Winnipeg szukają okazji w sklepach, nie kupują prawie niczego za 100% ceny. Lubię również łatwą politykę zwrotów produktów, ale to już kwestia bardziej kanadyjska. Lubię też, jak korzysta się tutaj z każdego słonecznego dnia i niezależnie, czy to jest +30 czy -30, a uwielbiam zwłaszcza letnie wypady na piknik do parków.

Zdecydowanie trudno jest mi zaakceptować 10 dni urlopu. Moja firma jest zamknięta dwa razy w roku i przez ten czas nie otrzymuję wynagrodzenia, więc wtedy wybieram moje 10 cennych dni. Na szczęście jest możliwość skorzystania z opcji bank time, czyli zostając w pracy po godzinach, zbiera się te godziny na okres kiedy firma będzie zamknięta.

 

Jaką cechę w Kanadyjczykach cenisz sobie najbardziej?
Lubię kanadyjską uprzejmość i chęć niesienia pomocy. Na poziomie, z którym nie spotkałem się nigdy wcześniej. Miałem jedną sytuację, która w dalszym ciągu jest dla mnie trudna do uwierzenia. Szukałem z kuzynem samochodu i pojechaliśmy oglądać jeden z nich. Niestety nie było to to, czego szukaliśmy, właściciel auta jednak zapytał się mnie, czy nie potrzebuję zamrażarki. Akurat była ona na liście moich rzeczy do zakupienia w przyszłości. Spytałem o cenę. On na to, że jego sąsiad akurat się wyprowadza i jest ona za darmo. Niestety auto, którym przyjechaliśmy nie było w stanie pomieścić zamrażarki. I nagle usłyszeliśmy, że możemy pożyczyć od nich duży samochód, trucka, żeby zawieźć zamrażarkę do domu, a później go zwrócimy. Ot tak!

Co drażni Cię w Kanadzie?
Komary, ale ten problem dotyczy całej Manitoby. Latem występują w niesamowicie dużych ilościach.

Kanada, życie w Winnipeg

Jaki etap był do tej pory dla Ciebie najtrudniejszy?
Najtrudniejszym etapem był moment, kiedy przyjechaliśmy tutaj drugi raz i po pół roku składaliśmy papiery na nominację prowincji. W międzyczasie okazało się, że Magda jest w ciąży. Niestety pracodawca nie chciał jej zarejestrować co było potrzebne do nominacji prowincji. Nie mógł jej również zwolnić, więc przeczekał aż skończy się jej zezwolenie na pracę. Z tego całego zamieszania udało nam się spotkać z osobą odpowiedzialną za Manitoba Provincial Nominee Program, która podpowiedziała nam, że papiery na nominację prowincji, ze względu na wszystkie wcześniejsze zawiłości, powinny być złożone na mnie, a nie na Magdę. I tak zrobiliśmy. Nominację prowincji otrzymaliśmy ostatniego dnia ważności mojego zezwolenia na pracę.

Jakie warunki trzeba spełniać, żeby uzyskać nominację prowincji Manitoba?
Przepisy w Manitobie nie są tak wyśrubowane, jak ma to miejsce w pozostałych kanadyjskich prowincjach. Tutaj akceptowana jest każda kategoria National Occupational Classification, NOC. Poza tym należy mieć 6 miesięcy pracy, obojętnie jakiej, trzeba wykazać znajomość języka angielskiego, zdając testy IELTS albo CELPIP plus udowodnić posiadanie środków finansowych na koncie. W kwietniu tego roku zasady te mają ulec nieco zmianie, więc nie wiem, jak będzie wyglądało to za kilka tygodni.

Mając te wszystkie doświadczenia. co powiedziałabyś do siebie przed wyjazdem do Kanady w 2007 roku?
Patrząc na swoje doświadczenia powiedziałbym jedno: nigdy się nie poddawajcie i dążcie z uporem do swojego celu.

Kanada, życie w Winnipeg

 

Jakie trzy rady dałbyś osobom, którą chcą zamieszkać w Kanadzie?
Tak jak wspomniałem wcześniej: jest to dążcie do celu mimo trudności. A po drugie: żeby dobrze zorientowali się w sytuacji tzn. jakie zawody są potrzebne w danej prowincji, czy jest szansa i jaką drogą otrzymać pobyt stały, by już przyjechać z gotowym planem (nawet jeśli pobyt stały nie jest naszym celem na początku) – ponieważ chęć zostania na stałe, gdy jesteśmy już w Kanadzie może być decyzją zbyt późną. I na pewno, żeby uzbroić się w cierpliwość, bo zdobycie pobytu stałego, poszukiwanie pracy oraz osiągnięcie celu może potrwać trochę czasu.

W jakich trzech słowach opisałbyś Kanadę? 
Ogromna, dzika i piękna.

Dzięki za rozmowę! Jak macie jakieś dodatkowe pytania do Pawła, to piszcie śmiało w komentarzach!”

 

żródłó: http://6757km.com/2017/03/kanada-oczami-pawla/ (18 Feb 2018r.)

Plusy wyjazdu do Kanady

Kanada – za co ją lubimy.
Post jest kontynuacją postu dotyczącego minusów Kanady i również jest zbiorem faktów dotyczących Kanady, doświadczeń admina tej strony oraz komentarzy osób z grupy FB eKanada

– Za to jak mili i uczynni są tu ludzie i zarażają tym innych – obcy facet pożyczył mi swoje auto bym mógł przewieźć do domu zamrażalnik, który jego sąsiad oddał mi za darmo. Za kierowcę autobusu, który poczeka na przystanku, gdy zaspałeś.

– Za to, że marzenia są na wyciągnięcie ręki.

Tylko od nas zależy, jaki zawód chcemy wykonywać oraz ile chcemy zarabiać. Wystarczy sprawdzić zarobki w danym zawodzie i spełnić wymagania do jego wykonywania, a na pewno praca się znajdzie.

– Za mniejsze pieniądze niż w Gdańsku wynajmuję dwa razy większe mieszkanie ale w Winnipeg. (Jak Kasia pisała poniżej w komentarzu, w Vancouver już tak kolorowo nie ma, tam jest wręcz na odwrót)

Elektronika/samochody/domy są tu tańsze (w Winnipeg).

Super pola namiotowe i mały koszt weekendowych wycieczek mimo dalekich odległości.

– Za ilość słońca i super błękitne niebo.

– Za wielkość parków w mieście.

– Za ilość placów zabaw, hal sportowych, lodowisk, boisk – wszelkich miejsc umożliwiających spędzanie czasu na dworze.

– Za suchy klimat, dzięki czemu żona nie musi brać żadnych leków i nie ma objawów choroby – choroba się zatrzymała, podczas gdy w Gdańsku szła jak burza.

Minusy wyjazdu do Kanady

Co nam się nie podoba w Kanadzie, dlaczego ta emigracja nie jest taka prosta.
Jest to post zebrany z faktów dotyczących Kanady, doświadczeń admina tej strony oraz z komentarzy innych forumowiczów na grupie FB eKanada

– To nie Europa, nie można ot tak przyjechać i zacząć pracować. Dla jednych jest to tylko kwestia wysłania aplikacji na program EE, dla drugich wieloletnie bujanie się na różnego rodzaju WP, które niełatwo zdobyć i mają ograniczenia, a dla jeszcze innych jest to wręcz niemożliwe, by się mogło udać.

Bilety lotnicze: z tym zdecydowanie lepiej, ale tylko jeśli chodzi o Toronto czy Montreal. Jeśli mowa o innych miastach, 1200-1500$ za osobę w dwie strony to dość sporo, nawet przy tutejszych zarobkach.

– Daleko od rodziny i przyjaciół, tęsknota za rodzicami potrafi być tak dużym problemem, że dużo ludzi wraca.

Urlop: ustawowo jest 10 dni po pierwszym roku (niektórym udaje się uzyskać dłuższy urlop. Można też samemu odkładać pieniądze na urlop [przecież i tak kasa na to idzie z naszej kieszeni] i potem wziąć bezpłatny). Pracując na part time, dostajemy prawo do urlopu (5dni) po 5 latach pracy. Każda zmiana pracodawcy ustawowo kasuje licznik lat pracy i zaczyna się z urlopem od nowa (oczywiście na lepszych stanowiskach można negocjować liczbę dni urlopowych).

Brak chorobowego (w benefitach niektórzy mają sick days czy short and long disability, ale nie wszyscy, większość nie ma sick days) – problem jest, gdy płacę za przedszkole, a dziecko zostaje w domu, nie mam już/jeszcze urlopu (pierwszy przysługuje po roku pracy) ani sick days i nikt mi nie płaci za siedzenie z chorym dzieckiem w domu, a na koniec dostaję ustne ostrzeżenie w pracy za opuszczanie dni (mimo notki od lekarza). Ponieważ ustawowo przysługuje tylko 3 dni w roku na żądanie.

Wakacje: są półkolonie, ale fizycznie nikt nie może zabronić Twojemu dziecku wyjść z zajęć, mimo że nie ma odpowiedniego wieku, by samo iść do domu.

– Niektórzy narzekają na zimę

– …inni na deszcz w BC

Drogi jest internet, kablówka, telefon domowy, plany na komórkę oraz bardzo mała ilość transferu danych do wykorzystania

– Osoby z zawodami regulowanymi muszą robić różnice programowe i zdawać tutejsze egzaminy, by zdobyć tutejszy dyplom, a do tego czasu nie mogą pracować w zawodzie.

– Najważniejsze jest tu doświadczenie zawodowe zdobyte w Kanadzie, często nikt nie patrzy na to spoza Kanady.

– Polityka w stosunku do uchodźców, zwłaszcza tych przechodzących przez granicę z USA.

– Migracja z dziećmi nie jest taka łatwa – często zapominamy o uczuciach dzieci.

– Nie wszystkie szkoły mają świetlicę. W szkole jest godzinny lunch o 12 i albo zabieramy dziecko ze szkoły albo płacimy za to, że będzie w tym czasie w szkole. (Winnipeg)

– Często spotykam się z sytuacją (ja to nazywam rasizmem), że w aplikacji o pracę pytają, czy jesteś niebiały (nie pamiętam dokładnie jak to było napisane – pytają się, czy wizualnie jestem inny i takie osoby mają pierwszeństwo w dostaniu pracy).

Nieumeblowane mieszkania na wynajem.

– Brak prywatnej służby zdrowia, długie kolejki do lekarzy specjalistów i ciężko o lekarza rodzinnego.

– Drogie przedszkole, w zależności od prowincji oraz rodzaju przedszkola, cena za dziecko przed 2 rokiem życia z obiadkami od 600$ miesięcznie (dziecko powyżej 2 roku życia 450$) w MB do nawet 1800$ za jedno dziecko w Vancouver.

Co Wam nie pasuje w CA i na co nie byliście przygotowani przyjeżdżając tutaj?

Link do Kasi (Jak się nie przygotowywać na emigrację z dziećmi)

Jak przetrwać zimę w Kanadzie

To, jaka zima nas spotka w Kanadzie zależy od tego, gdzie dokładnie do tej Kanady jedziemy. W jednym miejscu możemy nie widzieć za dużo śniegu, a temperatura nie spadnie poniżej 0, a w innej części spadnie 1-2 m śniegu i będzie poniżej -40 stopni.

Trzeba pamiętać, że gdy temperatura spada poniżej -35 stopni, to nie należy wychodzić z dziećmi na dwór, szkoły w tym czasie są zwykle zamykane, ale trzeba i tak sprawdzić czy na pewno też ta, do której chodzą nasze dzieci. Taka sama sytuacja jest przy dużych opadach śniegu, nawet jeśli jest tylko -5 stopni. Już dzień wcześniej podają w radiu, by na drugi dzień kto nie musi, nie jechał do pracy; rano po nocnych opadach śniegu trzeba sprawdzić, które szkoły zostały zamknięte oraz czy jeździ autobus szkolny. Komunikacja miejska w ten dzień też nie działa jak powinna, jeśli  w ogóle funkcjonuje. Drogi zaczną być odśnieżane dopiero, gdy śnieg przestanie padać.

Poniżej kilka porad, jak przetrwać tę zimną zimę.

(Rady poniżej są wciąż aktualne. Zostały przetłumaczone z angielskiego oryginału przez nas [AS].)

Winter Safety Tips – porady dotyczące bezpieczeństwa zimą

Niezależnie od tego, czy się idzie pieszo, czy jedzie autem, srogie warunki pogodowe mogą być trudne i trochę straszne. Należy być dobrze przygotowanym i zachować dodatkowe środki ostrożności. Poniżej znajduje się kilka użytecznych porad, jak się ubierać i jak bezpiecznie jeździć.

Ubranie zimowe

Kurtka / płaszcz

Najważniejszym elementem ubioru zimowego jest ciepła kurtka zimowa.

Kurtka powinna być wystarczająco gruba, żeby utrzymać ciepło w mroźne dni zimowe i wystarczająco mocna, żeby utrzymać wiatr z dala od ciała. Wiele kurtek zimowych jest też wodoodpornych i wodoszczelnych. Utrzymanie suchości oznacza utrzymanie ciepła.

Przyjrzyj się, co noszą w czasie zimy twoi znajomi i rodzina w Kanadzie oraz ludzie dookoła ciebie. Wielu ludzi wybiera grube zimowe kurtki z kapturem futrzanym lub wodoodporne kurtki narciarskie. Inni, szczególnie gdy zależy im na formalnym wyglądzie, wybierają długie i grube płaszcze wełniane. Kurtka zimowa dobrej jakości może kosztować od 100 do 500 CAD, a dziecięce od 50 do 100 CAD. Bez względu na to, którą kurtkę wybierzesz odpowiednio do zasobów portfela i stylu, upewnij się, że będzie wystarczająco ciepła, żeby było ci wygodnie i bezpiecznie. Podczas poszukiwania kurtki, rozmawiaj ze sprzedawcami, żeby dowiedzieć się, jak ciepła dana kurtka tak naprawdę jest.

Jeśli kurtka nie zakrywa szyi, będzie ci potrzebny szalik, żeby ochronić odsłoniętą skórę przed wiatrem.

Czapka

Najwięcej ciepła ucieka przez głowę. Ciepła czapka uchroni zatem przez utratą ciepła ciała. Ciepłe czapki zimowe zrobione są z wełny, polaru lub innego materiału syntetycznego i zakrywają głowę i uszy. Często usłyszysz, jak ludzie się odnoszą do czapek “tuque/touque/toque” (wymawiane mniej więcej jak “tuk”). Tuque to bardzo kanadyjskie słowo. Tak wielu ludzi nosi zimą tuque‘i, że często uważa się je za nieoficjalny symbol Kanady.

Można też nosić opaskę albo nauszniki w celu ochrony uszu. Zawsze miej zakryte uszy, szczególnie gdy jest wietrznie, bo uszy najłatwiej odmarzają.

Rękawiczki

Dłonie i palce bardzo łatwo marzną. Rękawiczki, zarówno pięciopalczaste, jak i dwupalczaste (mittens), pomagają utrzymać ciepło dłoni. Rękawiczki dwupalczaste są zwykle cieplejsze niż te “zwykłe”, ale ciężko w nich używać rąk i palców. Dzieci często noszą rękawiczki dwupalczaste, gdy się bawią na zewnątrz z uwagi na ich ciepło i izolację.

Rękawiczki pięciopalczaste jest łatwiej nosić i dostępnych jest bardzo wiele rodzajów – na każdy gust i budżet.

Buty

Dzięki butom stopom jest ciepło i sucho. Niskie buty okrywają kostki, wysokie – mogą sięgać aż do kolan. Niektóre buty są odporne na wodę lub wodoszczelne. Dobre buty zimowe utrzymają wilgoć z dala od stóp i będą dobrze izolować, żeby utrzymać ciepło w stopach. Buty dobrej jakości mogą kosztować od 75 do 200 CAD dla dorosłych i od 30 do 60 CAD dla dzieci.

Między stylem a ciepłem

W najzimniejsze dni zimy większość ludzi zapomina o modzie i wybiera ciepło, a nie styl. Nie ma potrzeby czuć się głupio, gdy jest się owiniętym ciepłą kurtką zimową, ma się czapkę, rękawiczki, ciepłe buty.

Jeśli jest się dobrze przygotowanym, zima może być fajna. Śnieg i lód sprawiają, że Manitoba jest piękna, a i znajdzie się wiele sportów do uprawiania właśnie zimą. Wyjdź na dwór i poznaj zimę!

Dziękuję www.settlement.org za te porady dotyczące właściwego ubioru.

 

Prowadzenie auta zimą

Prowadzenie samochodu zimą może czasem być straszne, szczególnie jak na drodze jest śnieg i lód. Stosuj poniższe porady, aby zachować bezpieczeństwo i uniknąć stłuczek w nadchodzących miesiącach zimowych.

Krok 1: Upewnij się, że twoje auto jest gotowe na jazdę zimą 

Opony zimowe są dobrym rozwiązaniem, gdyż zapewnią lepszą przyczepność w warunkach zimowych.

Zawsze miej w aucie skrobaczkę/szczotkę do śniegu oraz inne rzeczy na wypadek awarii: lekka łopata/szufla, kable rozruchowe do akumulatora, latarka.
Zanim ruszysz na drogę, upewnij się, że nie ma śniegu na lusterkach, wszystkich szybach i na górze auta.

Krok 2: Prowadź powoli i “równo”

Nie wykonuj nagłych skrętów lub nie hamuj nagle. Takie czynności często sprawiają, że traci się kontrolę nad samochodem i wpada w poślizg.
Zbyt szybka jazda jest najczęstszym powodem stłuczek zimą. Prowadź powoli i ostrożnie na drogach pokrytych śniegiem i lodem.

Krok 3: Zachowaj dystans

Siedzenie komuś na ogonie jest o wiele gorsze zimą. Zatrzymywanie się zajmuje więcej czasu na ośnieżonych i skutych lodem drogach niż na drogach suchych, więc zachowaj odpowiedni dystans od auta jadącego przed tobą.

Krok 4: Hamuj przed zakrętami

Przed wchodzeniem w zakręt hamuj lekko, żeby zmniejszyć szybkość. Możesz ponownie przyspieszyć po wykonaniu skrętu.

Krok 5: Naucz się kontrolować poślizg

Podczas poślizgu należy właściwe postępować wbrew instynktowi i skręcić w poślizg i przyspieszyć. Takie postępowanie przenosi ośrodek ciężkości auta z przodu w tył i często pozwala na odzyskanie kontroli nad autem.

Krok 6: Miej światła włączone

Włącz światła, żeby zwiększyć swoją widoczność dla innych kierowców.

Krok 7: Nie używaj tempomatu

Nie używaj tempomatu, jeśli jest śnieg, lód lub deszcz, bo jeśli auto będzie się ślizgać, samochód będzie chciał przyspieszyć i możesz stracić nad nim kontrolę.

Krok 8: Nie dociskaj hamulców

Jeśli twój samochód ma ABS, nie dociskaj hamulców. Stosuj stały nacisk na hamulce i pozwól, żeby system ABS zrobił swoje.

Krok 9: Bądź uważny

W śniegu jest ciężej manewrować. Staraj się przewidywać, jaki będzie twój kolejny ruch, żeby dać sobie dość czasu na skręty i hamowanie.

Dziękuję canadasafetycouncil.org za te wskazówki dotyczące jazdy autem zimą.”

Do powyższych rad dodałbym jeszcze, co warto mieć ze sobą, jadąc autem za miasto. Jest to ważne, ponieważ pogoda zmienną jest, a część dróg podczas śnieżycy jest zamykana albo warunki pogodowe są tak kiepskie, że nie da się jechać dalej, czy też możemy utknąć gdzieś w śniegu / w rowie. Może się zdarzyć, że wtedy nasze auto przez noc zostanie przykryte śniegiem i nikt z drogi nie będzie nas widzieć. Trzeba mieć świadomość, że możemy gdzieś utknąć i do rana nie uzyskać pomocy, a samochód może nam zgasnąć po jakimś czasie, przez co stracimy ogrzewanie.

Co zabrać ze sobą, jadąc autem za miasto zimą:

  • latarka
  • łopata / saperka
  • świeczki / grzałka turystyczna
  • zapałki / zapalniczka
  • koce
  • spodnie narciarskie
  • dodatkowy sweter
  • dodatkowe grube skarpety
  • sucha żywność
  • termos z gorącą herbatą

Prawo jazdy

By móc poruszać się po kanadyjskich drogach samochodem osobowym należy posiadać ważne prawo jazdy z międzynarodowym prawem jazdy (w Polsce to drugie występuje jako szara książeczka ze zdjęciem z tłumaczeniem w kilku językach). Po Kanadzie możemy poruszać się na niekanadyjskim prawie jazdy przez 3 miesiące (wyjątkiem jest prowincja Alberta, w której można się tak poruszać rok).

Po tych 3 miesiącach należy zdać egzamin teoretyczny i praktyczny, by uzyskać kanadyjskie prawo jazdy. To, czy możemy zrobić to, będąc na visitor visa to zależy od przepisów w danej prowincji. Po zdaniu testu teoretycznego w Kanadzie należy ćwiczyć jazdę i dopiero po min. 9 miesiącach można przystąpić do testu praktycznego. Można ten okres ominąć, pokazując swoje obecne prawo jazdy, które zostanie nam zniszczone przed przystąpieniem do testu praktycznego. Prawa jazdy zostaną nam skonfiskowane i zniszczone, gdyż w Kanadzie nie można posiadać dwóch praw jazdy. Polskie zawsze możemy sobie wyrobić nowe w urzędzie w Polsce. Jeśli posiadamy prawo jazdy z kraju z listy poniżej, to nie musimy zdawać żadnych egzaminów, prawa jazdy zostaną nam wymienione od ręki.

  • Austria ​
  • Australia ​
  • France ​
  • Germany
  • Guernsey, Isle of Man, Jersey
  • Ireland
  • Japan
  • Netherlands*
  • New Zealand ​​
  • South Korea (not motorcycles)
  • Switzerland ​
  • Taiwan (not motorcycles)**
  • United Kingdom (includes England, Wales, Scotland and Northern Ireland)
  • United States (includes Washington DC and Puerto Rico)

* Except former territories in Antilles: Aruba, Bonaire, Curacao, Saba, St. Eustatius, and St. Maarten.

** For passenger vehicles only; requires additional documentation from Taipei Economic and Cultural Office (TECO) in Vancouver.

Każda prowincja ma inne przepisy drogowe, jak i sposoby uzyskania prawa jazdy. Poniżej linki do stron urzędu w danej prowincji:

BC, AB, SK, MB, ON, QE, NB, NS, PEI, Y, NT, N

Prawa jazdy na samochody ciężarowe niestety nie można wymienić, należy zrobić kurs i zdać odpowiednie egzaminy. Kurs trwa około 2-3 miesięcy, a koszt włącznie z egzaminami to około 3-7 tys. CAD – cena zależy od miejscowości, gdzie ten kurs i egzaminy robimy.
Uwaga: Tak jest według nowych przepisów, ale nie każda prowincja wprowadziła jeszcze te nowe przepisy – należy zadzwonić do właściwej prowincji i sprawdzić, jak to jest obecnie. Więcej o problemach z wymianą prawa jazdy na samochody ciężarowe na vlogu u Iwony Blecharczyk tutaj.

 Jak możliwie uniknąć kosztów związanych z kursem i egzaminami, jak wyglądają zarobki kierowcy ciężarówki w Kanadzie – znajdziecie tutaj.

Związki Partnerskie w Kanadzie

W Kanadzie związki partnerskie – zarówno hetero-, jak i homoseksualne – są legalne – można żyć razem “ot tak”, można zarejestrować związek partnerski lub też wziąć ślub, by żyć w związku małżeńskim. Czy w każdej prowincji są takie same przepisy?

Uwaga, na potrzeby imigracji, związek common-law to 12 miesięcy udowodnionego życia razem niezależnie od prowincji. Informacje, jak taki związek udowodnić znajdziecie tutaj.

Ostatnie orzeczenie w B.C. (2013), które przyznaje związkom partnerskim po min. dwóch latach wspólnego życia takie same prawa podstawowe, jak parom małżeńskim, rzuca światło na to, jak takie pary są traktowane w innych prowincjach.

Związki common-law odnoszą się tam zwykle do par, które żyją w podobnym do małżeństwa układzie, ale bez ślubu lub innych dokumentów prawnych zatwierdzających taki związek.

Oto spojrzenie na niektóre z największych nieporozumień dotyczących różnych prawodawstw na terenie Kanady.

1. Czy związki partnerskie są takie same w całym kraju?

Zgodnie z prawem związki partnerskie podlegają prowincjonalnej jurysdykcji, a więc to, co stanowi taki związek i w jaki sposób jest on rozumiany, zależy od konkretnej prowincji.

British Columbia decyzją 18 marca 2013 r. traktuje partnerów mieszkających razem tak samo jak małżeństwa – jest to nowa definicja “spouse”. Pary ze związku partnerskiego w B.C. mieszkające razem min. dwa lata mają te same prawa i obowiązki, co pary małżeńskie.

W Albercie common-law są określane jako “adult interdependent partners”. Związek partnerski jest wtedy, gdy para żyje razem przez trzy lata lub dłużej albo ma dziecko i mieszka razem.

W Nowej Fundlandii po dwóch latach życia w konkubinacie para może być uznana za związek partnerski. W Nowej Szkocji para musi żyć razem przez dwa lata zanim będzie miała prawo do jakiegokolwiek wsparcia formalnego/prawnego itp. partnera – do tego czasu nie będą oni uprawnieni do roszczeń, w tym domu lub samochodu. Aby partnerzy mieli takie same prawa, mogą zarejestrować się jako “domestic partnership” na mocy Nova Scotia Vital Statistics Act.

Aby para mogła być traktowana jako common-law w Ontario i Manitobie, muszą mieszkać ze sobą w związku partnerskim przez trzy lata lub dłużej albo rok z dzieckiem. W Manitobie można zarejestrować swój związek w Vital Statistics Registry.

Sędzia z Ontario, Harvey Brownstone, powiedział, że nie ma rejestracji w jego rodzinnej prowincji. W rzeczywistości, jak wskazuje w Ontario, “common-law” jest bardziej potocznym terminem w języku ojczystym.

"Nie ma w Ontario związków partnerskich - termin ten nie istnieje".

Quebec jest jedyną prowincją, która nie uznaje związków partnerskich. Sąd Najwyższy Kanady orzekł w styczniu 2013 r., że prowincje mają prawo decydować, czy pary common-law powinny mieć te same prawa, co pary małżeńskie, a zatem pozwoliło Quebecowi kontynuować wykluczanie uznania w prawie związków common-law niezależnie od tego, jak długo dwie osoby razem mieszkały.

"W legislacji nie ma żadnych udogodnień [dla partnerów w związkach common-law]", powiedział Robert Teitelbaum, prawnik z Quebecu specjalizujący się w prawie rodzinnym.

“Możliwe są udogodnienia takie jak dzielenie się quebeckim planem emerytalnym lub niektóre umowy na potrzeby dziedziczenia  … Ale to jest niezależne od faktycznego prawodawstwa prowincjonalnego”.

2. Czy aktywa są rozdzielane w przypadku zerwania?

Życie razem w relacji podobnej do małżeństwa może dać prawo “common-law” w większości prowincji, ale nie daje to prawa do podziału własności nabytej w czasie związku, chyba że między partnerami zostało spisane porozumienie o współposiadaniu lub inna forma porozumienia prawnego.

W Ontario “w takich związkach [partnerskich] nie ma czegoś takiego jak własność małżeńska”, powiedział sędzia Brownstone. “Stosujemy prawo tzw. domniemanego powiernictwa w celu ochrony praw własności, więc jeśli ktoś żyje w związku partnerskim i wnosi wkład w dom, co do którego druga osoba ma prawo własności – np. płacąc za remonty albo zajmując się budynkiem – to może on/-a złożyć roszczenie o mienie”.

Brownstone dodał, że nie jest to w jakikolwiek sposób oparte na tych samych zasadach co w małżeństwie. Dodał, że raczej “opiera się to na prawie powstałego zaufania. Stosujemy prawo zaufania w celu ochrony praw własnościowych ludzi w związkach common-law”.

Dlatego właśnie ta decyzja z B.C. jest taka wyjątkowa – ponieważ teraz pary, które mieszkały razem przez dwa lata mają prawo do podziału 50/50 długów i aktywów – z wyłączeniem własności lub spadków, które należały do kogoś przed wejściem w związek (czyli podobnie jak w małżeństwie w Polsce).

Brak uznawania związków partnerskich przez Quebec oznacza, że ​​w przypadku np. rozstania – właściciel zatrzymuje, co jego.

"Jeśli ktoś rości sobie prawa do czyjejś własności, to może, jak każdy, wnieść pozew w tej sprawie, ale nie ma to nic wspólnego z faktem, że żył z daną osobą w związku.", powiedział Teitelbaum.

Zasadniczo może to mieć miejsce zarówno w przypadku współlokatorów, jak i par, jeśli chodzi o prawo cywilne.

3. Czy o ile nie jesteś żonaty, nie masz prawa do wsparcia małżeńskiego w razie rozpadu związku?

Jest mało prawdopodobne, aby osoby, które były w związku common-law, zajmowały się wsparciem partnera, gdy zdecydują się na rozstanie, ale jest to możliwe, w zależności od innych czynników.

Podobnie jak w małżeństwie, alimenty na partnera nie są automatyczne, ale są udzielane tylko wtedy, gdy któraś ze stron faktycznie ma do nich prawo.

Według Justice Brownstone, możliwe jest wsparcie dla partnera ze związku partnerskiego w Ontario, jeśli w efekcie rozstania wystąpią “konsekwencje ekonomiczne”. Jeśli jedna osoba w związku wspierała regularnie drugą osobę – lub, na przykład, jedna osoba musiała zrezygnować z pracy w celu opieki nad dzieckiem – wtedy mogliby mieć prawo do wsparcia dla par.

"Jeśli para mieszka razem przez trzy lata i nie ma dzieci, są traktowani jak małżonkowie w kontekście wsparcia", powiedział Brownstone, ale podkreślił, że "wsparcie to nie jest takie powszechne".

W Albercie osoba ze związku partnerskiego może złożyć wniosek o wsparcie partnerskie, to samo mogą zrobić pary common-law w Nowej Fundlandii. Zgodnie z ustawą o usługach rodzinnych w Nowym Brunszwiku, wsparcie dla małżonków możliwe jest również dla common-law.

4. Czy dzieci nie wpływają na stan prawny?

Obecność dzieci może istotnie wpłynąć na to, jak w oczach prawa uznawany jest związek dwóch osób. Kiedy para mieszkająca razem ma dziecko, często uznawana jest przez prawo jako pełnoprawny związek partnerski dużo szybciej niż osoby bezdzietne.

Nawet w Quebecu, gdzie praktycznie nie ma korzyści dla par common-law, dzieci należą do nielicznych “okoliczności łagodzących”.

Według Teitelbauma, jeśli dwoje ludzi w Quebec mieszka razem i ma ze sobą dziecko, ale tylko jedna osoba ma dom, druga może złożyć wniosek o częściowe użycie domu podczas początkowej fazy separacji – ale tylko dla dobra dziecka.

Oryginalny artykuł tutaj.

Jak są traktowane różne związki oraz kiedy są uznawane przy rozliczeniu podatkowym znajdziecie tutaj.

Linki, które mogą Cię zainteresować:

 

Zakupy on-line

Sprzedaż internetowa jaką znamy z Polski….można powiedzieć, że w Kanadzie nie istnieje. Sklepów on-line jest zdecydowanie mniej, są to głównie sklepy dużych sieci stacjonarnych z poszerzoną ofertą produktów. Kupowanie produktów spożywczych z dostawą do domu jest ograniczone do dużych miast i nie należy do najtańszych.
Poniżej lista sklepów oferująca wysyłkę do domu lub odbiór w sklepie:
Można również korzystać z zagranicznych sklepów on-line, np. z USA, jednak należy pamiętać, że czasem jest dodatkowa opłata, tzw. import fee, że dolar amerykański jest 30% droższy oraz że nie wszystkie sklepy będą chciały wysłać swój produkt do Kanady. W takim przypadku, mieszkając blisko granicy można skorzystać z firmy, która swoje oddziały ma przy przejściach granicznych. Paczkę wysyła się do tej firmy, a potem należy tylko do nich podjechać i paczkę odebrać. Trzeba pamiętać, że obywatele polscy potrzebują wizę, by wjechać na terytorium USA. Więcej o takiej firmie znajdziecie tutaj.
Linki, które mogą Cię zainteresować:

eTA

By móc drogą lotniczą dostać się do Kanady, to już w porcie lotniczym, z którego wylatujemy będziemy zapytani o Electronic Travel Authorization (eTA), bez której nie zostaniemy wpuszczeni na samolot do Kanady.

Czego potrzebujesz do wypełnienia wniosku i dokonania opłaty za eTA:

  • ważny paszport z państwa zwolnionego z obowiązku wizowego
  • ważny adres email ORAZ
  • być w stanie wnieść opłatę 7 CAD (nie podlega zwrotowi) przy pomocy jednej z poniższych autoryzowanych metod:
    • Visa®, MasterCard®, American Express®,
    • przedpłacona Visa®, MasterCard® lub American Express®,
    • karta debitowa Visa®,
    • karta JCB lub
    • Interac

Ważne uwagi

Możesz złożyć wniosek i dokonać opłaty jednorazowo za jedną osobę. Na przykład: dla trzyosobowej rodziny będziesz musiał/-a wypełnić i złożyć wniosek trzy razy.

Pamiętaj, aby od razu wydrukować potwierdzenie opłaty. Nie będzie można wydrukować go później ani otrzymać kopii.

CIC odpowiada wyłącznie za pomocą poczty elektronicznej (e-mail). Dobrze jest sprawdzać folder ze spamem.

Nie da się zapisać swoich danych na później. Cały proces wypełnienia wniosku zajmuje około 10 min. i czas na stronie jest ograniczony, można jednak przedłużyć sesję o kilka minut, jeśli jest to potrzebne.  Gdy pojawi się wiadomość “Ostrzeżenie – sesja zostanie zakończona,” kliknij na “Kontynuować sesję”. Przeczytaj instrukcje, aby upewnić się, że masz wszystko, czego potrzebujesz, aby wypełnić wniosek.

Dokładną instrukcję krok po kroku, jak poprawnie wypełnić aplikację znajdziesz tutaj.

Osoby wybierające się do Kanady na podstawie IEC, mają eTA już na drugiej stronie POE letter (nie trzeba o nią ponownie aplikować).

Linki, które mogą Cię zainteresować:

Transport zwierząt

Jeśli wybierasz się do Kanady na dłużej lub planujesz się tu osiedlić, a jesteś właścicielem zwierzaka, ów zwierzak jest członkiem twojej rodziny, bez którego nie wyobrażasz sobie życia, zwłaszcza na obczyźnie – jest sposób na to, żebyście nie musieli się rozstawać. Poniższy tekst pomoże Tobie oraz Twojemu pupilowi przygotować się do tej wyprawy!

 

„Na zawsze ponosisz odpowiedzialność za to, co oswoiłeś.” -  Antoine de Saint-Exupéry, „Mały Książę

 

Podróżowanie przez ocean ze zwierzakiem wymaga od nas nieco więcej planowania, jak również zwrócenia uwagi na szczegóły, którymi przeciętny podróżujący nie musi sobie zaprzątać głowy. Nam wystarczy tylko bilet i wygodne miejsce w samolocie…

 

SPRAWDŹ PRZEPISY KRAJU, DO KÓREGO SIĘ WYBIERASZ

Przylatujące do Kanady psy i koty nie muszą przechodzić kwarantanny, nie ma konieczności wykonywania dodatkowych szczepień. Warto jednak, planując podróż, sprawdzić tę kwestię z weterynarzem z odpowiednim wyprzedzeniem – przepisy zawsze mogą ulec zmianie.

 

PLANOWANIE PODRÓŻY

Kolejny punkt na naszej liście to wybór terminu podróży oraz linii lotniczych. Wybór wydaje się banalnie prosty, lecz w przypadku przewozu zwierząt te dwie kwestie okazują się newralgicznym punktem całej eskapady.

Dokładnie sprawdź połączenia (bezpośrednie czy z transferem) oraz linie lotnicze, którymi zamierzasz podróżować. Każda z linii ma swoje własne restrykcje i listy gatunków zwierząt oraz ras psów czy kotów, których pod żadnym pozorem nie zabiorą na pokład.

Zdecydowanie polecam dużych przewoźników – jest mniejsze prawdopodobieństwo, że spotka nas jakaś niespodzianka, która może postawić pod znakiem zapytania całą wyprawę.

 

TERMIN MA ZNACZENIE

Należy mieć na uwadze, iż podróże lotnicze podlegają sezonowości. W sezonie letnim od maja/czerwca do bodajże końca sierpnia (większość linii lotniczych, ale każdorazowo należy sprawdzać bezpośrednio u przewoźnika) obowiązuje zakaz przewożenia zwierząt. Dlaczego? Otóż powodów jest co najmniej kilka.
Pierwszy, jakże oczywisty. W okresie letnim pasażerowie to w 99% ludzie udający się na wypoczynek, zabierają więc maksymalną dozwoloną ilość bagażu, co przekłada się na ilość miejsca w luku bagażowym. Ma to przełożenie na rozmieszczenie ciężaru w samolocie – kwestia istotna dla stabilności samolotu oraz bezpieczeństwa pasażerów w trakcie lotu.
Drugi powód, bardziej istotny z punktu widzenia zwierzęcia i właściciela, to temperatura powietrza, jaka panuje w tym okresie. W trakcie upałów przewoźnicy nie podejmują się transportu zwierząt, bo jest to zwyczajnie zbyt ryzykowne. Cargo również może odmówić takiego przewozu i przełożyć rezerwację na inny dzień, kiedy prognozy będą bardziej przyjazne dla zwierząt.

Osobiście miałam taką sytuację w Kanadzie pod koniec sierpnia, gdzie temperatury były w okolicach
32-35oC. Zwierzak przyleciał do mnie na drugi dzień. ?

 



TRANSPORT CZYLI W CZYM I JAK PODRÓŻUJE ZWIERZĘ

Dokonując zakupu kontenera, należy zwrócić uwagę na kilka aspektów:

  • wymiary – zwierzę musi mieć na tyle dużo miejsca, aby mogło swobodnie w nim stanąć i się obrócić;
  • pojemnik na wodę – obowiązkowo musi być na niego miejsce w kontenerze.

Dodatkowo polecam wyłożyć wnętrze matą lub pieluchą do nauki czystości – zawsze może się zdarzyć, że w trakcie tak długiej i stresującej podróży zwierzak odda mocz.

WAŻNE!!! Jeśli zwierzę dotychczas nie podróżowało w kontenerze, warto wcześniej przyzwyczaić pupila do nowego lokum. Spędzi w nim sporo czasu i musi się czuć bezpiecznie i komfortowo.

Zwierzęta, w zależności od ich wielkości, można przewieźć na 3 sposoby:

  • (do 8 kg) wraz z klatką/kontenerem w kabinie pasażerskiej
  • w luku bagażowym
  • transport cargo*

*WARTO WIEDZIEĆ! W przypadku transportu cargo zwierzę może podróżować bez właściciela/opiekuna.

 

REZERWACJA – KTO PIERWSZY, TEN LEPSZY

Jak najszybciej dokonaj rezerwacji miejsca na wybrany lot dla zwierzaka. Czemu to takie ważne? Otóż, jeśli na danej trasie jest już zgłoszone maksymalna ilość zwierząt, przewoźnik nie przyjmie kolejnego na pokład (należy zauważyć, że duże linie lotnicze na bezpośrednich trasach mają tych miejsc znacznie więcej, małe samoloty mogą być ograniczeni w ręcz tylko do jednego miejsca, ważne gdy mamy transfer). W trakcie rezerwacji zostaniemy poproszeni o podanie kilku danych m.in.: rasa, waga i wiek zwierzaka, jak również wymiary kontenera. Otrzymasz również informacje o kosztach podróży.

Na 24-48 godziny przed wylotem należy zadzwonić i potwierdzić rezerwację. W trakcie potwierdzania otrzymamy informację czy dany lot będzie możliwy. Bilet wykupuje się w dniu wylotu.

 

FORMALNOŚCI

  • paszport dla psa/kota
  • zwierzę musi posiadać chip
  • konieczne szczepienia:
  • wścieklizna
  • odrobaczanie na 24 godziny przed wylotem
  • świadectwo zdrowia z powiatowego inspektoratu weterynarii

Warto porozmawiać wcześniej z weterynarzem o planowanej podróży – jeśli to konieczne, weterynarz przepisze np. leki uspokajające, aby zwierzę się nie stresowało.

Generalnie trochę zachodu jest, ale jak się do tego podejdzie systematycznie i skorzysta z dobrych linii, to nie powinno być większych problemów.

„Dla całego świata możesz być nikim, dla kogoś możesz być całym światem.” -  Antoine de Saint-Exupéry, „Mały Książę

Szczegółów dotyczących transportu należy szukać na stronach przewoźników. Dla przykładu podaję poniższe linki:

Na terenie Kanady:

by Anna M Gołębiewska

Linki, które mogą Cię zainteresować:

Transport zwierząt – CHECKLISTA

CHECKLISTA

 

  • Wybór przewoźnika;
  • Zakup kontenera;
  • Rezerwacja telefoniczna lub e-mailowa przelotu dla zwierzaka;
  • Wizyta u weterynarza;
  • Chip;
  • Paszport;
  • Szczepienie przeciwko wściekliźnie;
  • Odrobaczanie;
  • Zaświadczenie z Powiatowego Inspektoratu Weterynaryjnego;

 

WAŻNE!!! Umieść na kontenerze dużą widoczną kartkę z danymi np. imię zwierzaka, imię i nazwisko właściciela, kontakt telefoniczny, docelowy adres…

Checklista do ściągnięcia tutaj.

by Anna M Gołębiewska

Linki, które mogą Cię zainteresować: